Προσωπικές Ιστορίες

Λόγια  απλών  ανθρώπων  που  λυγίζουν και σίδερα... μέσα απο το forum του Σωματείου μας.

Το παιδί της καρδιάς μου

Αγαπητές φίλες σας χαιρετώ,

Eίμαι η Παναγιώτα και ξεκίνησα τις εξωσωματικές και μάλιστα μέσω μικρογονιμοποίησης από την ηλικία των 26 ετών. Τώρα είμαι 41 και έχω υποβληθεί σε 13 εξωσωματικές χωρίς αποτέλεσμα. Έχω πονέσει πάρα πολύ και κυρίως έχω νιώσει μισή γυναίκα.

Ευτυχώς στην ηλικία των 34 είχαμε υποβάλλει με το σύζυγό μου αίτηση υιοθεσίας στο κέντρο βρεφών ΜΗΤΕΡΑ και πριν από τέσσερεις μήνες ήρθε ένας υπέροχος μπέμπης στη ζωή μας. Ήρθε ένας αληθινός ήλιος, άνοιξε το κεφάλαιο της ζωής που για μας παρέμενε ερμητικά κλειστό και μας έδωσε μύριους λόγους να χαιρόμαστε και από άλλες πλευρές τη ζωή.

Επιπλέον νιώθω γυναίκα ολόκληρη, όχι ανάπηρη, νιώθω γόνιμη. Δεν έχω απορρίψει την εξωσωματική. Μπορεί κάποτε και να αποκτήσω ένα παιδί μέσω αυτής αλλά ειλικρινά δεν με νοιάζει τόσο. Θέλω να σας συμβουλεύσω από την καρδιά μου.

Μην πικραίνεστε τόσο με τις αποτυχίες, μην τις αφήνετε να κυριαρχούν στη ζωή σας. ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ. Γίνετε μανούλες καρδιάς πρώτα και όσο μπορείτε συνεχίστε να πρόσπαθείτε. Αλλά μην θεοποιείτε τις εξωσωματικές. Θα ζήσουμε ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΕΣ.

Παρακαλέστε το Θεό να σας στείλει το παιδί που είναι για σας, που θα γεμίσει την καρδιά σας και θα νιώθει στη ζωή του ότι εσείς είστε η μάνα του. Μην μένετε στα ορεκτικά ( την προετοιμάσία δηλ για παιδί μέσω της εξωσωματικής ), περάστε στο κυρίως γεύμα, τη μητρότητα, όσο είστε νέες. Βρείτε πρώτα το παιδάκι σας και μετά προσπαθήστε και για φυσικό, κι αν είναι να 'ρθει καλώς να'ρθει. Το σημαντικό δεν είναι πού φυσάει ο αέρας, αλλά το να σηκώσετε τα πανιά σας.

Σας φιλώ γλυκά,

Παναγιώτα

Μέσα απο αυτήν την εμπειρία άλλαξα... έγινα περισσότερος άνθρωπος

Καλημέρα  σας

Είμαι καινούργια αν και σας παρακολουθώ αρκετές μέρες σήμερα αποφάσισα να γράψω τη δική μου ιστορία-που ευτυχώς είχε αίσιο τελος!!!

Παντρέυτηκα στα 30 μου (σήμερα είμαι 37) μετά απο σχέση με τον άντρα μου 11 χρόνων.Ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ότι μετά απο το γάμο μας θα μπαίναμε ώς νέα μέλη ...στο γκρούπ των υπογόνιμων ζευγαριών. Οι προσπάθειες για παιδί με τον παραδοσιακό τρόπο άρχισαν αμέσως μετά τον γάμο....όμως χωρίς αποτέλεσμα για ένα χρόνο περίπου....Αποφασίσαμε να το ψάξουμε εύχόμενοι ότι όλα ήταν καλά....δυστυχώς οι ευχές μας δεν καρποφόρησαν.Χαμηλή κινητικότητα η διάγνωση για τον άντρα μου που τον έριξε σε 'πένθος' ....άρχισαμε αμέσως τις σπερματεγχύσεις...μια και οι δίκές μου εξετάσεις δεν έιχαν δείξει κάτι ανησυχητικό μέχρι τότε!!!

Στην τρίτη προσπάθεια μένω έγκυος....η χαρά μου απερίγραπτη ...που όμως δεν κράτησε για πάνω απο 7 εβδομάδες....το έμβρυο παλινδρόμησε.Χρωματοσωμική ανωμαλία-σύνδρομο TURNER....Το δικό μου 'πένθος δεν κράτησε για πολύ.....'έτυχε ' είπα στον εαυτό μου....στην επόμενη σπερματένχυση θα τα πάς καλύτερα' ...΄ο κεραυνός δεν πέφτει στο ίδιο μέρος' έιχε πεί ο τότε γιατρός μου....και συνέχισα....4η...5η...6η...7η....8η...9η...10η...όλες αρνητικές.Η ψυχολογία μου σακατεμένη ...του άντρα μου χείρότερη...η σχέση πέρναγε την πρώτη κρίση στα τόσα χρόνια...αμείλητοι και ανέκφραστοι συνεχίζαμε τις προσπάθειες 11η,12η....άκαρπες!!! Τότε αποφάσισα να κάνω λαμπαροσκόπηση......βρέθηκε η μια σάλπιγγα φραγμένη απο κύστη και η άλλη όχι διαβατή!!! 'Απορώ πως έμεινες έγκυος' ήταν τα λόγια του γιατρού......Μου σταμάτησε τη περίοδο για 4 μήνες με DARONDA11,25....και ενώ είμαι έτοιμη να πάω για να με δεί....μαθαίνω απο την τηλεόραση ότι σκοτώθηκε.Ο πανικός μου μεγάλος ,έχασα τη γή κάτω απο τα πόδια μου ......11 χρόνια τον ήξερα....δεν ήξερα για τι να κλάψω ...για το χάμό ενός ανθρώπου ή για το πού θα απευθυνόμουνα ...πώς να ξαναεμπιστευτώ κάποιον άλλον???

Η φίλη μου ήρθε τότε σαν το 'μανα εξ'ουρανου'....'θα πάς εκεί που πήγα και εγώ'...χωρίς να έχω επιλογές..αλλά ούτε το κουράγιο να ψάξω...πήγα.Ακόμα και σήμερα ευχαριστώ το θεό που βρέθηκε στο δρόμο μου αύτος ο άνθρωπος που έσκυψε με ενδιαφέρον πάνω απο το προβλημά μου και με βοήθησε τόσο ....ψυχολογικά κυρίως. Το 2005 το Σεπτέμβριο έκανα την πρώτη σπερματέγχυση μετά την επέμβαση και μένω έγκυος......ή χαρά μου απερίγραπτη...το ήθελα τόσο αυτό το μωρό....ήρθε στη ζωή μου μετά απο τόσες λύπες και αναποδιές.....όμως η χαρά δεν κράτησε παρα μόνο για 15 εβδόμάδες.

Η μικρή αποκόληση που είχε διαγνωστεί απο τον πρώτο υπέρηχο άρχισε να αιμοραγεί....καλλιεργήθηκε μικρόβιο που έσπασε το σάκο και χάθηκαν υγρά....'πρέπει να στο πάρω 'ηταν τα λόγια που μου μαχαίρωσαν τη καρδιά....'αν γεννηθεί θα έχει σίγουρα πρόβλημα στη καρδιά και τον εγκέφαλο'....δεν μπορούσαν να γίνω τόσο εγωίστρια...να φέρω στο κόσμο ένα παιδί άρρωστο!!!

Εδωσα την συγκατάθεση μου....ακόμα και τώρα νιώθω σαν να 'σκότωσα ' το ίδιο μου το παιδί.....δεν είχα όμως επιλογές....δεν είχα ουτε μια ελπίδα να στιρηχτώ....έπρεπε να το κάνω και το έκανα. Ενα χρόνο μετά απο την δεύτερη αποβολή ήταν αδύνατον να σκεφτώ για νέα προσπάθεια.....έτρεμα στην ιδέα οτι θα μείνω ξανά έγκυος....σαν να ήμουν σίγουρη ότι το σώμα μου δεν θα συναίνεσει ....δεν θα το δεχτεί ...θα το αποβάλλει ξανά!!!

Εκείνο το χρόνο πηγαινοερχόμουν Αθήνα κάθε εβδομάδα για ψυχανάλυση....θεωρώ ότι αν δεν γνωριζα τη Φιλιώ ....και αν δεν έβγαζα τόσες ανασφάλειες που είχαν συσωρευτεί στην ψυχή μου δεν θα ξεκινούσα ποτέ ξανά.....Ομως ξεκίνησα με την πρώτη IVF ....και έμεινα έγκυος....τρίδυμη κύηση.....δεν το πίστευα ότι με την πρώτη εξωσωματική θα γινόταν το θαύμα!!!

Ημουν πλέον δυνατή ...θα τα καταφέρω ...έλεγα...και τα κατάφερα-βέβαια το ένα απο τα τρία υποχώρησε την 12 εβδομάδα...φοβήθηκα ....όμως ο γιατρός μου που στάθηκε ο μεγαλύτερος αρωγός στην προσπάθεια μου ...βρήκε τον τρόπο με ηρέμησε και σήμερα -όσο απίστευτο και αν μου φαίνεται -κρατώ τα δυο μωρά μου αγκαλιά.Ενα αγόρι και ένα κορίτσι που είναι όλη μου η ζωή......

Μέσα απο αυτήν την εμπειρία άλλαξα....έγινα περισσότερος άνθρωπος....και αυτό που πραγματικά θέλω είναι με κάθε τρόπο να βοηθήσω

 

Μια ιστορία ……… Είμαι η Αγγελική,  39 ετών και η ιστορία μου αρχίζει κάπως έτσι…. Πριν από ένα χρόνο, μετά από μια σειρά επισκέψεων σε γιατρούς και μετά από όλο τον κύκλο των απαιτούμενων εξετάσεων, διαπίστωσα ότι ο μοναδικός τρόπος απόκτησης παιδιού είναι η εξωσωματική.  Χλόμιασα, πικράθηκα, εκνευρίστηκα, αλλά μέσα μου ήξερα ότι είχα την δύναμη να το αντιμετωπίσω και αυτό. Διάβασα αρκετά, μίλησα με ανθρώπους που ήξεραν, με καθοδήγησαν , με συμβούλεψαν……κι έτσι άρχισα την πρώτη μου προσπάθεια, γεμάτη φόβο για τις ενέσεις, για τις ναρκώσεις, γεμάτη απορίες. ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ!!!!!!!! Όλες οι διαδικασίες πήγαν καλά αλλά το αποτέλεσμα…..αρνητικό!!!! «Πάμε για αλλά»……έτσι το αντιμετώπισα, πάμε παρακάτω, προχωράμε με αισιοδοξία, με πείσμα και λαχτάρα για να επιτευξουμε τον στόχο μας. Μοίρασα πόνο στους αγαπημένους μου ανθρώπους και δεν το ήθελα, αυτό ήταν που με πίκρανε πιο πολύ. Για μένα, δεν με ένοιαζε, αντέχω,. Εξάλλου, ότι έχω καταφέρει στη ζωή μου είναι με κόπο και πόνο. Έτσι θα είναι κι αυτό……έχω συνηθίσει. Ξερώ όμως, ότι μετά από κάθε πόνο έρχεται και ένα μεγάλο χαμόγελο, κι έτσι συνεχίζω και το περιμένω. Μετά από τον επιθυμητό χρόνο αναμονής, έκανα την δεύτερη προσπάθεια μου. Όλα πήγαιναν καλά, αλλά στο τέλος……..εμβρυομεταφορα δεν έγινε. Τελείωσε πολύ πιο σύντομα και άδοξα αυτή η προσπάθεια μου, αλλά, εγώ εκεί, δυνατή.  Μπορεί ο χρόνος να μην είναι στην ηλικία μου ο καλύτερος σύμμαχος, ξέρω όμως ότι η επιστήμη είναι με το μέρος μας. Δεν πρόκειται  να σταματήσω να παλεύω για το όνειρο μου, καμιά σας να μην το κάνει, είναι κρίμα. Θα εξαντλήσω όλα τα περιθώρια και όλες τις ανταλλακτικές, και στο τέλος…….ΕΓΩ ΘΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΟΥΛΑ!!!! Και το σημαντικότερο για μένα, είναι ότι θα δώσω χαρά στους ανθρώπους που με αγαπάνε και με στηρίζουν. Κλείνωντας, θα ήθελα να σας μεταφερω την δικη μου παρομοιωση της ολης αυτης δυσαρεστης-ευχαριστης διαδικασιας…. «Η διαδικασία της εξωσωματικής είναι σαν ένα παραμύθι. Αρχίζει με δυνατούς ήρωες που περνάνε διάφορες δοκιμασίες και δυσκολίες αλλά το τέλος του είναι πάντα ευχάριστο!!!»